Kopalnia „Katowice” została założona w 1823 roku w Bogucicach (późniejsza część Katowic), w okresie szybkiego rozwoju przemysłu cynkowego, a wraz z tym silnego wzrostu popytu na węgiel. Nadanie uzyskała w Brzegu 3 maja, potwierdzone w Berlinie 21 maja 1823 roku. Wniosek o jej nadanie w Górnośląskim Urzędzie Górniczym w Tarnowskich Górach złożył 8 sierpnia 1822 roku rotmistrz i faktor solny Ignatz Ferdinand von Beym. Nowy zakład otrzymał nazwę „Ferdinand”, pochodzącą od jego imienia.
Kopalnia należała do gwarectwa utworzonego 14 października 1823 roku. Najwięcej kuksów na zasadzie prawa współwłasności miał ordynat mysłowicki Stanisław Mieroszewski (61 kuksów), Ignatz Ferdinand von Beym posiadał 20 kuksów, a tarnogórski kupiec Izaak Freund 29 kuksów. Ponadto 12 kuksów miał budowniczy kopalni Wilhelm Wedding z Katowic, a 4 kuksy otrzymała kasa bracka. W 1839 roku kopalnia przeszła w całości na własność Franza i Marii von Winckler – spisano wówczas umowę, na mocy której przejęli od ordynata mysłowickiego Aleksandra Mieroszewskiego posiadłości w graniach ordynacji.