Ekspresja αA-krystaliny ograniczona jest do soczewki, w innych tkankach można znaleźć jedynie jej śladowe ilości, natomiast αB-krystalina nie jest specyficzna tylko dla soczewki oka, jej ekspresja została stwierdzona także w mózgu, sercu czy mięśniach. Ponadto ekspresja αB-krystaliny jest indukowana stresem. Silny wzrost ekspresji zarówno αA- jak i αB-krystaliny skorelowany jest z różnicowaniem komórek epitelialnych soczewki w komórki włókien soczewki. U człowieka stosunek αA- do αB-krystaliny w soczewce płodu wynosi 2:1, natomiast stosunek ten spada do 3:2 w wodnej frakcji soczewki u osoby 55-letniej. Uważa się, że α-krystaliny pełnią w soczewce zarówno funkcje strukturalne, jak i opiekuńcze, mianowicie zachowują się tak jak białka szoku cieplnego wiążąc zdenaturowane białka aby zapobiec ich agregacji i stracie przezroczystości organu.
U myszy z nokautem αA-krystaliny rozwija się zaćma, a ciałka inkluzyjne w soczewce zawierają agregaty złożone z αB-krystaliny oraz γ-krystalin.