Carodnia – wymarły rodzaj ssaków z grupy południowoamerykańskich kopytnych Meridiungulata obejmujący gatunki zamieszkujące tereny obecnej Brazylii, Argentyny i Peru od epoki paleocenu do wczesnego eocenu. Carodnia należy do rzędu Xenungulata, obejmującego też Etayoa i Notoetayoa.
Carodnia stanowi największe zwierzę z paleoceńskiej Ameryki Południowej. Cechowała się ciężką budową, miała duże kły i zęby policzkowe o wzorze grzebieni przypominającym spotykany u Uintatheriidae, z którymi mogła być blisko spokrewniona. Za życia mogła osiągać rozmiary tapira. Dzieli liczne wspólne cechy z Condylartha i dinoceratami, choć brakowało jej ciosów czy ossikonów.
Budowa Simpson zauważył, że Carodnia przypomina prymitywnego przedstawiciela uintateriów Probathyopsis. Choć Paula Couto również doszedł do podobnych wniosków, umieścił Carodnia w nowym rzędzie Xenungulata. , zwracając uwagę, że Probathyopsis dzieli liczne cechy zębów z Carodnia, ale u tej ostatniej przednie uzębienie jest bardziej zredukowane, drugie dolne i górne przedtrzonowce są powiększone i zaostrzone, a pierwszy i drugi ząb trzonowy są bardziej lofodontyczne. Gingerich uznał, że te różnice mogą uzasadnić wydzielenie rodzaju do odrębnej rodziny, zaproponował jednak włączenie jej do Probathyopsis.