Żyjący we wczesnym eocenie gatunek C. inexpectans znany jest tylko z okazu holotypowego, tj. fragmentu żuchwy z zachowanymi dwoma zębami trzonowymi oznaczonej MUSM-2025. Okaz holotypowy odkryto na północnym zachodzie Peru, w połowie drogi między miastami Talara i Tumbes, ok. 20 kilometrów od wybrzeża Oceanu Spokojnego. C. inexpectans żył dalej na północ od pozostałych przedstawicieli rodzaju Carodnia; miejsce odkrycia jego okazu holotypowego leży ok. 4500 kilometrów od miejsc odkryć skamieniałości przedstawicieli pozostałych gatunków z rodzaju Carodnia.
Gdy po raz pierwszy opisał Carodnia i Ctalecarodnia, tę pierwszą znano jedynie z dolnego lewego trzonowca, którego z kolei brakowało w szczątkach tej drugiej, co czyniło porównywanie rodzajów trudnym. , bazując na znacznie bardziej kompletnych szczątkach, doszedł do wniosku, że trzonowce i przedtrzonowce obu są nie do odróżnienia, w związku z czym uznał Ctalecarodnia za synonim tej pierwszej. Paula Couto także zauważył, że uzębienie C. cabrerai i C. feruglioi są podobne, nie licząc rozmiarów, dlatego też C. feruglioi może być młodocianą C. cabrerai, niemniej pozostawił je jako dwa odrębne gatunki.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Wymarłe ssaki Ameryki Południowej Kategoria:Ssaki paleocenu Kategoria:Ssaki eocenu Kategoria:Xenungulata