Spoiwem kulturowym Eurazji miało być prawosławie, traktowane jako fundamentalny element tożsamości kontynentu.
Piotr Sawicki rozwinął geograficzny komponent doktryny, wprowadzając pojęcie miestorozwitija (miejscorozwoju), zgodnie z którym warunki geograficzno-klimatyczne współkształtują charakter cywilizacji. Sawicki twierdził, że kontynentalne położenie Rosji-Eurazji, z jego ostrym klimatem i rozległymi stepami, generuje odmienną od europejskiej formę organizacji społecznej i politycznej. Koncepcja miejscorozwoju stanowi przykład fatalizmu geopolitycznego: przekonania, że położenie geograficzne przesądza o ustroju i losie państwa.
Główni przedstawiciele Kluczowymi postaciami klasycznego eurazjatyzmu byli: Nikołaj Trubieckoj (1890–1938) – językoznawca, główny ideolog ruchu, autor Europy i ludzkości, Piotr Sawicki (1895–1968) – geograf i ekonomista, twórca pojęcia miejscorozwoju, przywódca organizacyjny ruchu, Piotr Suwczyński (1892–1985) – muzykolog, współautor Zwrotu ku Wschodowi, Gieorgij Fłorowski (1893–1979) – teolog prawosławny, początkowo zwolennik eurazjatyzmu, który następnie wycofał się, twierdząc, że ruch zadaje właściwe pytania, ale stawia złe odpowiedzi.
Z eurazjatyzmem sympatyzowali także historyk Gieorgij Wiernadski i językoznawca Roman Jakobson.