w drugim procesie za działalność komunistyczną skazany 15–16 lutego 1933 na 5 lat więzienia.

Po agresji III Rzeszy na Polskę we wrześniu 1939 uwolniony z więzienia w Rawiczu. Po agresji ZSRR na Polskę znalazł się na terenie okupacji sowieckiej w Białymstoku. Po ataku III Rzeszy na ZSRR w czerwcu 1941 ewakuowany do Kazachstanu, gdzie pracował jako majster na kolei. W połowie 1942 skierowany do szkoły partyjnej w Moskwie. W maju 1943 został przerzucony na tyły armii niemieckiej na Ukrainę, a od wiosny 1944 działał na terenie Ostrowca, gdzie włączył się do pracy w Polskiej Partii Robotniczej i AL. W stopniu kapitana był oficerem informacji w sztabie Okręgu Radom-Kielce AL i od lipca 1944 oficerem bezpieczeństwa 2 batalionu 1 Brygady AL im. Ziemi Kieleckiej.

Po wyparciu wojsk niemieckich z Ostrowca został mianowany wojewodą kieleckim. Jeszcze przed objęciem funkcji wraz z kilkoma towarzyszami dokonał napadu rabunkowego na prywatne mieszkanie, podczas którego został zastrzelony przez żołnierza Armii Krajowej Stanisława Kosickiego. Wydarzenie to, po spreparowaniu przez propagandę komunistyczną, stało się kanwą powieści Jerzego Andrzejewskiego Popiół i diament.