Z końcem Pierwszej Ery zamieszkali tam inni Eldarowie, którzy powrócili ze Śródziemia.
Elfowie z Tol Eressëi utrzymywali przez wiele wieków kontakty z Númenorejczykami. To im zawdzięczali owi ludzie siedem palantírów i Białe Drzewo Númenoru, które wyrosło z nasienia Celeborna. Główny palantír pozostał jednak w stolicy wyspy – Avallónë. Elfowie przestali odwiedzać Númenor w wyniku przeciwstawienia się woli Valarów przez zamieszkujących go ludzi.
Jej głównym miastem i zarazem portem było Avallónë (Blisko Valinoru), zbudowane na początku Drugiej Ery. Stała w nim wysoka, biała wieżaFobert Foster, op.cit. s. 32..
W najwcześniejszych wersjach opowieści Tolkiena wyspa została odwiedzona przez Ælfwine’a (lub Eriola), Anglika żyjącego w średniowieczu. Aman wraz z Tol Eressëą nazywa się także Nieśmiertelnymi Krajami (lub Krainami) i (Najdalszym) ZachodemFobert Foster, op.cit. s. 266..
Tol Morwen Tol Morwen (sin. Wyspa Morweny), wznosiła się na Belegaerze. Powstała na skutek zniszczenia Beleriandu po Wojnie Gniewu. Leżała u wybrzeża LindonuR. Foster Encyklopedia Śródziemia s.238 – Tol Morwen. Pośrodku wyspy znalazł się Kamień Nieszczęśliwych, miejsce spoczynku Morweny i Túrina, upamiętniające ich los.