Po powstaniu Majątek Wolickiego był szacowany na ok. milion złotych. Został w całości skonfiskowany dekretem Rady Administracyjnej 1834 roku, a w 1835 roku Wolicki został pozbawiony praw cywilnych, wszystkie wcześniej podpisane z nim umowy rządowe zostały rozwiązane. Dzięki wstawiennictwu ojca otrzymał zezwolenie na powrót do kraju w 1835 roku.
Po powrocie zajmował się spławem i handlem zbożowym z Gdańskiem aż do 1842 roku, kiedy to w wyniku suszy zbankrutował. Próbował negocjacji w Komisją Rządowej Przychodów i Skarbu w sprawie rozliczenia majątku, bez powodzenia.
Próby te powtarzał w latach 1838–1859. Zmarł w biedzie w szpitalu w Wiedniu w 1861 roku.
Odznaczenia Konstanty Wolicki był odznaczony: orderem św. Anny II klasy z brylantami przed 1829 rokiem orderem św. Stanisława w 1829 roku za obniżenie cen soli importowanej przez rząd.
Życie rodzinne Konstanty Wolicki pochodził z ziemi wieluńskiej i pieczętował się herbem Nabram vel Waldorff.