Jan z Zedazeni (ur. przełom V/VI w., zm. II poł. VI w.) – święty mnich chrześcijański.

Pochodził z Syrii, ze wsi w okolicach Antiochii. Według hagiografii w młodym wieku złożył śluby mnisze, zamieszkał w monasterze w osobnym eremie, gdzie po wielu latach życia monastycznego zyskał opinię świętego starca. Fakt, iż z powodu odwiedzających go wiernych nie mógł jak dawniej spędzać całego czasu w samotności, razem z grupą uczniów odszedł z klasztoru i zamieszkał na pustyni. Jednak jego nowa pustelnia również została odkrytaJ. Charkiewicz, Gruzińscy święci, Warszawska Metropolia Prawosławna, Warszawa 2005, , ss.33-42. Wówczas we śnie miał ujrzeć Matkę Bożą, która nakazał mu wybrać dwunastu najbardziej cnotliwych mnichów spośród swoich naśladowców i udać się razem z nimi do Iberii, by tam umacniać Kościół chrześcijański. Jan nakazał wszystkim swoim uczniom odbyć dziesięciodniowy post, po czym po Świętej Liturgii wylosował dwunastu z nich: Szio, Dawida, Antoniego, Tadeusza, Stefana, Izydora, Michała, Pirosa, Zenona, Ise, Józefa i Abibosa. Przełożonym pozostałych na miejscu mnichów wyznaczył Eutymiusza. Wędrując do Iberii, przyjęli błogosławieństwo od św. Szymona Słupnika.