Korytarz kierował też do zaplecza teatralnego, do: magazynów, garderób, mieszkania dozorcy i pokoju lekarza.
Na pierwszym piętrze mieścił się foyer z kryształowymi żyrandolami, z którego można był przejść do dziesięciu lóż i na balkon widowni. Sztukaterie w kształcie liści, muszli czy pawich ogonów umieszczono głównie na suficie i obramowaniu sceny. Przed sceną umieszczono fosę orkiestrową, którą można było zasłaniać podłogą. Portal sceny przyozdobiono maską Melpomeny, a sufit nad widownią wzbogacał kuty w metalu, a następnie pozłacany plafon.
W holu teatru znajduje się tablica, która upamiętnia inicjatorów budowy teatru – Franza Barthę i Johanna Struhala. Za wykonanie prac dekoratorskich byli odpowiedzialni wiedeńscy artyści: Heinrich Hendner (prace sztukatorskie), Friedrich Volkel (rzeźby), Josef Kotts, Paul Niedoba (malarstwo artystyczne), Eduard Riese (ślusarstwo artystyczne), Ferdinad Moser (dekoracje sceniczne). Sala teatru wyróżniała się doskonałą akustyką – szept ze sceny był słyszalny w dziewiątym rzędzie na drugim balkonie, w miejscu gdzie umieszczono łapacze dźwięku w kształcie muszli. Punkt najlepszej słyszalności został określony na piąty rząd parteru.
Przed wejściem do teatru rosną dwa pomniki przyrody – glediczje trójcierniowe.