Hilarion (gruz. ილარიონ ქართველი, ur. 822 w Kachetii, zm. 19 listopada 875 lub 876) – gruziński święty mnich chrześcijański.

Według hagiografii pochodził z zamożnej rodziny w Kachetii. W wieku sześciu lat jego rodzice oddali go na naukę do mnicha. Dziecko robiło szybkie postępy w nauce, co skłoniło ojca do zbudowania, z wdzięczności, klasztoru przeznaczone dla 60-osobowej wspólnoty. Chłopiec zamieszkał w monasterze razem z duchownymi. Nie chcąc jednak być stale odwiedzanym przez rodzinę, w wieku 15-16 lat postanowił przenieść się do klasztoru Dawid Garedżi. Mimo młodego wieku zamieszkał samotnie w grocie i szybko zyskał znaczny szacunek z uwagi na ascetyczny tryb życia, po czym skupił wokół siebie grupę naśladowców. Następnie przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Rustawi.

Hieromnich Hilarion udał się następnie na pielgrzymkę do Jerozolimy i do ławry św. Sawy Uświęconego. Na siedem, lub nawet siedemnaście lat osiedlił się samotnie w grocie nad Jordanem. Według hagiografii do powrotu do Iberii przekonała go Matka Boża w czasie widzenia. Hilarion wrócił wówczas do rodzinnej miejscowości, gdzie dowiedział się, że z jego rodziny żyje jeszcze tylko matka. Przekazała mu ona cały majątek, sama zamieszkała w żeńskim klasztorze.