Informacje te wyszły jednak na jaw, a sława Jana sprawiła, że do Wielkiej Ławry zaczęli przybywać mnisi gruzińscy. Wówczas kierujący klasztorem grecki mnich Atanazy z Athosu polecił im opuścić Wielką Ławrę i założyć odrębny klasztor, który przybrał nazwę Iwironu (ok. 980).
Ok. 984 Jan postanowił zrezygnować z funkcji przełożonego klasztoru, opuścić Athos i razem z synem Eutymiuszem oraz kilkoma innymi mnichami udał się do klasztoru św. Katarzyny na Synaju. Po rozmowie z cesarzem bizantyńskim Bazylim II zgodził się jednak na pozostanie na Athosie. Po kilku latach ciężko zachorował i przekazał Eutymiuszowi kierownictwo we wspólnocie. Zmarł w 1005 w monasterze i tam został pochowany. Jego grób szybko miał stać się miejscem uzdrowień. Żywot Jana i Eutymiusza spisał ich krewny, mnich Jerzy z AthosuJ. Charkiewicz, Gruzińscy święci, Warszawska Metropolia Prawosławna, Warszawa 2005, , ss.86-88.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w X wieku Kategoria:Zmarli w 1005 Kategoria:Zakonnicy Wielkiej Ławry Kategoria:Zakonnicy klasztoru Iwiron Kategoria:Gruzińscy święci