Weronika, z języka łacińskiego vera icon, do dosłownie znaczy prawdziwy obraz trzyma w dłoni drugi wizerunek twarzy Chrystusa. Wizerunek z chusty spogląda ku widza. Dwa wizerunki Jezusa pokazują go jako, z jednej strony Chrystusa – Triumfatora, nie zwracającego uwagę na hałas i bezduszność oprawców, z drugiej Jezusa skierowanego ku człowieka i wołającego go do pójścia z nim jego drogą. Taka interpretacja opiera się na popularnym ówczesnym dziele Thomasa a Kempisa pt. De Imitatione Christi (O naśladowaniu Chrystusa), które było inspiracją dla wielu innych artystów. Dzieło rozwijało słowa zawarte w Ewangelii Mateusza: Jeśli kto chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje (Łk 9,23).
Kompozycja obrazu została oparta na dwóch diagonalach. Jedną przekątną wyznacz krzyż, drugą wyznacza linia głów pozytywnych bohaterów: Weroniki, Chrystusa i dobrego łotra. Obraz nie ma głębi i wydaje się, iż ma się do czynienia z wyciętym fragmentem większego obrazu. Istnieją co najmniej dwie inne wcześniejsze wersje sceny niesienia krzyża namalowane przez Boscha.