Wskutek propagowania mariawityzmu wśród wiernych został przez biskupa sejneńskiego suspendowany; 15 lutego 1906 r. opuścił Filipów. W czasie formowania się niezależnego Kościoła mariawickiego brał udział w organizowaniu parafii w Łodzi, Niesułkowie i Lesznie. W październiku 1907 r. powrócił na prośbę wiernych do Filipowa, gdzie przystąpił do organizowania mariawickiej parafii, która stała się głównym ośrodkiem mariawityzmu na Suwalszczyźnie i północnym Podlasiu. Był pionierem ruchu mariawickiego w guberni suwalskiej.
Od 10 października 1907 r. pełnił funkcję kustosza prowincji litewskiej Kościoła MariawitówStanisław Rybak: Mariawityzm. Studium historyczne. Warszawa 1992, s. 38.. W latach 1909–1912 redagował w Łodzi, a następnie w Filipowie pismo „Marijavitas”. W latach 20. XX w. był również proboszczem parafii w Wilnie i Pohoszczu (obecnie na Białorusi).
W 1930 r. ze względu na pogarszający się stan zdrowia zamieszkał wraz z żoną w klasztorze w Płocku, zachowując dożywotnio tytuł kustosza litewskiegoJózef M. Rafael Wojciechowski: Pisma wybrane. Dzieło Bożego ratunku. Mariawicki znak czasu. Wydawnictwo Kościoła Katolickiego Mariawitów, Felicjanów 2003, s. 192..