mały|Obraz Teść autorstwa Władimira Makowskiego (1888) Snochactwo – zwyczaj utrzymywania kontaktów seksualnych z żoną jakiegoś krewnego lub powinowatego ważnego w strukturze pokrewieństwa. Termin pochodzenia rosyjskiego (сноха, czyli snocha – znaczy synowa).
Jednym z pierwszych udokumentowanych przykładów snochactwa występował u Longobardów, gdzie sprzyjało temu prawo do aranżowania małżeństw między niepełnoletnimi synami i starszymi od nich kobietami, silny patriarchalizm i władza rodowa, a także słabo zakorzenione chrześcijaństwo.
Na przykład występujące dawniej na Rusi prawo ojca (teścia) i czasami jego brata do utrzymywania stosunków seksualnych z żoną syna, czyli prawo do synowej. Zwyczaj ten szczególnie zainteresował obserwatorów po raz pierwszy na terenach Rosji w XVII w. (jego nazwa pochodzi z języka rosyjskiego). Zwykle podaje się, że snochactwo występowało we wschodniej Słowiańszczyźnie, inne źródła wskazują na przypadki tego zwyczaju dalej na zachód - na tereny, które w X wieku i później weszły w skład terytorium ówczesnej Polski. Snochactwo było też prawdopodobnie praktykowane po wprowadzeniu chrześcijaństwa, które przyniosło też nakaz monogamii. W ten sposób ojciec zapewniał sobie dodatkową żonę, która formalnie uchodziła za synową.