Andrzej Węgierski herbu Belina (inne formy nazwiska: Andrzej Wengierski, , pseud. Adrianus Regenvolscius, ur. 16 listopada 1600 w Ostrorogu, zm. 11 stycznia 1649 w Orzeszkowie) – polski działacz reformacji, kaznodzieja protestancki, duchowny Jednoty braci czeskich, rektor gimnazjum w Lesznie, historyk reformacji, poeta, tłumacz, minister zboru we Włodawie (1633–1648) podlegającego dystryktowi lubelsko-chełmskiemu Kościoła kalwińskiego, senior kalwińskiego okręgu lubelskiego (od 1644 r.).
Rodzina i młodość Pochodził z drobnoszlacheckiej rodziny wywodzącej się z Węgierek i od kilku pokoleń związanej z reformacją. Ojcem Andrzeja Węgierskiego był Wacław, a braćmi kalwińscy kaznodzieje: Tomasz, Jan, Wojciech oraz Maciej Węgierski. Pierwsze nauki pobierał w przyzborowej szkole w Ostrorogu, a następnie w gimnazjum braci czeskich w Lesznie i Schönaichianum w Bytomiu Odrzańskim na Śląsku (1614–1620). Po powrocie do kraju praktykował jako kaznodzieja u boku swojego brata Tomasza, wówczas ministra w Barcinie, a następnie krótko przebywał w Gimnazjum Akademickim w Toruniu (1621–1623). Wyższe nauki pobierał na uniwersytecie w Lejdzie.