W 1922 ogłosił swój akces do ruchu Żywej Cerkwi i został w jej ramach ogłoszony biskupem nowonikołajewskim. Razem z biskupem Gabrielem (Wojewodinem) dokonał następnie czterech chirotonii biskupich na potrzeby Żywej Cerkwi, wyświęcając żonatych kapłanów: Pietra Blinowa na biskupa tomskiego i syberyjskiego, Aleksandra Ardientowa na biskupa nowonikołajewskiego, Joanna Zawadowskiego na biskupa barnaułskiego oraz Nikołaja Cziżowa na biskupa irkuckiego. W 1922 został zatrzymany w Nowonikołajewsku i skazany na dwa lata więzienia w łagrze w dawnym Monasterze Sołowieckim. Po odbyciu kary złożył przed patriarchą Tichonem akt pokutny i został ponownie przyjęty w skład episkopatu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Od 1924 do 1927 jako locum tenens kierował eparchią archangielską. Następnie od 1927 do 1932 był biskupem (od 1929 arcybiskupem) wielkoustiuskim. Od 1932 do 1933 z tytułem biskupa irbickiego tymczasowo zarządzał eparchią swierdłowską. Od 1933 do 1934 był arcybiskupem ufijskim, następnie od marca do maja 1934 – biskupem ołonieckim (de facto nigdy nie wyjechał do Ołońca).