Od 12 listopada 1982 do 5 lipca 1983 pełnił obowiązki przełożonego generalnego. W 1989 został przełożonym prowincji warszawskiej. W latach 1975–1980 był w Episkopacie Polski członkiem Komisji ds. Duchowieństwa i Komisji Maryjnej. W latach 1984–1991 należał do Papieskiej Komisji ds. Rosji. W latach 1989–1990 pełnił funkcję przewodniczącego Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich w Polsce.

9 grudnia 1989 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji szczecińsko-kamieńskiej ze stolicą tytularną Hadrumetum. Święcenia biskupie otrzymał 6 stycznia 1990 w Bazylice św. Piotra w Rzymie. Udzielił mu ich papież Jan Paweł II w asyście arcybiskupa Giovanniego Battisty Re, substytuta ds. Ogólnych Sekretariatu Stanu, oraz arcybiskupa Myrosława Marusyna, sekretarza Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa Oboedientia et pax (Posłuszeństwo i pokój), nawiązujące do franciszkańskiej dewizy Pax et Bonum. W diecezji sprawował urząd wikariusza generalnego, zajmował stanowiska moderatora sekcji ruchów religijnych i sekcji środków społecznego przekazu w wydziale duszpasterskim, był także moderatorem i członkiem rady kapłańskiej. W 2011 w związku z ukończeniem 75 lat złożył rezygnację z urzędu biskupa pomocniczego, jednak Benedykt XVI zdecydował o kontynuowaniu jego posługi przez kolejne dwa lata.