Filip Pinkus Eisenberg (ur. 19 sierpnia 1876 w Krakowie, zm. 18 lipca 1942 w Bełżcu) – polski lekarz bakteriolog.
Życiorys Syn kupca Adolfa (Abrahama) Eisenberga i Estery ze Spirów. Po nauce w krakowskim III Gimnazjum studiował medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim, uzyskując tytuł doktora wszech nauk lekarskich w 1899 roku. Uzupełniał studia w Wiedniu u Richarda Paltaufa, a od 1901 do 1902 roku był asystentem w Katedrze Higieny UJ u Odona Bujwida. W późniejszych latach pracował naukowo w paryskim Instytucie Pasteura pod kierunkiem Ilii Miecznikowa i w Katedrze Higieny Uniwersytetu we Wrocławiu u Richarda Pfeiffera. Od 1919 do 1920 roku kierował Wojskowym Szpitalem Zakaźnym w Warszawie. W latach 1933–1939 był dyrektorem Państwowej Stacji Bakteriologicznej w Krakowie, a następnie do roku 1941 kierował Zakładem Mikrobiologii Instytutu Medycznego we Lwowie. Członek towarzystwa walki z alkoholizmem „Eleuterya”, należał do komitetu redakcyjnego wydawanego przezeń czasopisma „Wyzwolenie”. Członek korespondent Polskiej Akademii Umiejętności (1933).
Podczas okupacji niemieckiej aresztowany i osadzony w getcie krakowskim (lub lwowskimWłodzimierz Bonusiak, Kto zabił profesorów lwowskich?, Rzeszów 1989, s.