Wacław Hański herbu Korczak (ur. 5 marca 1782, zm. 10 listopada 1841Dane biograficzne na stronie Sejmu Wielkiego) – marszałek szlachty wołyńskiej w latach 1811-1814, kawaler maltański (w zakonie od 1806 roku), kawaler Honoru i Dewocji w Wielkim Przeoracie Katolickim w RosjiJerzy Baranowski, Marcin Libicki, Andrzej Rottermund, Maria Starnawska, Zakon Maltański w Polsce, Warszawa 2000, s. 201., pierwszy mąż Eweliny Hańskiej (z Rzewuskich), znanej jako inspiracja i żona Balzaka.
Syn Jana Hańskiego, chorążego kijowskiego, i Zofii ze Skorupków.
W spadku otrzymał znaczące dobra Hornostajpol, Puliny i Wierzchownia, o które znacząco dbał; uważany był za sprawnego gospodarza, choć surowego dla poddanych. Przeniósł rezydencję rodziny z Pulin do Wierzchowoni, gdzie wybudował pałac z angielskim ogrodem. Ufundował wieś Wacławpol koło Pulin.
Odebrał staranne wykształcenie (m.in. w Wiedniu), miał ambicje mecenasa. Karierę polityczną zaczął już po rozbiorach Polski, w 1801 zostając deputatem szlacheckiej komisji w guberni kijowskiej. W 1808 zostaje marszałkiem powiatowym radomskim, a w 1811 marszałkiem szlachty wołyńskiej (urząd ten piastował do 1814).