Był współorganizatorem punktu kontaktowego w położonej na granicy Generalnego Gubernatorstwa wsi Łomna (punkt udający zakład krawiecki mieścił się w domu rodzinnym żony Bolesława Kiełbasy – Kazimiery z domu Irek ps. „Jenny”, „Janek” (ur. 5 lutego 1916, zm. 1 stycznia 2004), która była łączniczką na terenie Puszczy Kampinoskiej). Po powstaniu Grupy Kampinos został dowódcą 4 kompanii wchodzącej w skład VIII Rejonu, II batalionu pod dowództwem kpt. Stanisława Nowosada „Dulki”.. 29 września 1944 Bolesław Kiełbasa został ciężko ranny i nie brał udziału w dalszym szlaku bojowym Grupy Kampinos.
W 1945 był współorganizatorem struktur administracyjnych w gminie Czosnów, pełnił tam przez dwa lata funkcję sekretarza. W 1947 reaktywował funkcjonowanie Ochotniczej Straży Pożarnej i stanął na czele jej zarządu.. W 1950 z powodu działalności w Armii Krajowej został usunięty z pracy w urzędzie gminy. W następnych latach wskutek represji często zmieniał miejsca zatrudnienia. Od 1962 był związany z Ligą Obrony Kraju, gdzie pracując w zarządzie głównym przewodniczył sekcji organizującej naukę jazdy dla kierowców placówek dyplomatycznych. W 1966 przeszedł na emeryturę. Pośmiertnie odznaczony Warszawskim Krzyżem Powstańczym.
Został pochowany na cmentarzu Bródnowskim (kw.