We wrześniu 1918 roku przyjechał do Warszawy, gdzie zamieszkał na stałe. Po zweryfikowaniu stopnia wojskowego otrzymał od władz polskich emeryturę generalską. Był zwolennikiem pojednania polsko-litewskiego, w memoriale dla premiera Ignacego Jana Paderewskiego występował przeciwko projektowi unii obu krajów. Zarzucano mu nadmierną życzliwość wobec Litwy. Od 1920 roku posiadał kancelarię adwokacką w Warszawie. W 1922 roku kandydował do Sejmu I kadencji z listy Polskiego Związku Ludowego „Odrodzenie”, lecz nie uzyskał mandatu. Działał w organizacjach charytatywnych i społecznych, między innymi Komisji Bezrobocia. Był masonem.
Ożenił się z Jadwigą z Syrewiczów (zm. 1905), z którą miał córkę Helenę.
Zmarł w 1931 roku w Warszawie. Pochowany został na cmentarzu parafialnym w litewskim Vaiguva (dawniej Ławczyszki).
Ordery i odznaczenia