Robert de Ufford (ur. 10 sierpnia 1298 w Thurston, zm. 4 listopada 1369) – angielski hrabia. Protoplasta gałęzi rodu Uffordów, która w XIV wieku odgrywała znaczącą rolę w królestwie.
Młodość Ojcem przyszłego hrabiego był 2. lord Ufford, Robert, a matką szlachcianka Cecylia de Valognes. Robert był drugim synem lorda, jednak starszy Wilhelm zmarł przed 1316. W tym roku zmarł także lord Robert mając 47 lat. Robert stał się spadkobiercą dotychczasowych osiągnięć ojca, ale dopiero w 1318 otrzymał z rąk króla Edwarda II liberię jako oficjalny znak objęcia przez niego godności lordowskiej. Uroczystość ta była połączona z pasowaniem Roberta na rycerza.
Kariera Za wierna służbę nowy władca, Edward III, oddał Robertowi zamek i miasto Ufford, które od śmierci jego ojca znajdowało się w domenie królewskiej. Na przełomie 1330 i 1331 Robert de Ufford był dowódcą wojsk królewskich z hrabstw Suffolk i Norfolk i z powodzeniem zakończył walkę z rebelią Mortimera de Nottingham. Już w rok później, na posiedzeniu parlamentu zasiadał w gronie baronów królestwa.