Niektóre z jego opowiadań są uważane za klasyki hiszpańskiej fantastyki naukowej. Na przykład La última lección sobre Cisneros (1978), przedstawiające Hiszpanię w epoce zmierzchu cywilizacji, która wyczerpała swoje zasoby naturalne, czy też Cuestión de oportunidades (1982) - krytyka naszych najniższych instynktów. Także klasykami są powieści Viaje a un planeta Wu-Wei (1976), mówiąca o zesłaniu głównego bohatera z "cywilizacji" na odległą planetę, do "dzikiego świata" oraz El señor de la rueda (1986), napisana z wielkim poczuciem humoru, a opowiadająca o dziwnym pseudośredniowiecznym społeczeństwie.
Autor praktycznie w całej swojej twórczości prowokuje czytelnika i nawet do najbardziej klasycznej space opera (powieści o przygodach międzyplanetarnych) włącza elementy refleksji sprawiające, że ten włącza się aktywnie do narracji. Ma swoje własne cele i dzieli się z czytelnikiem tym, co go niepokoi: brak wolności, brak porozumienia i otchłań niepohamowanego konsumizmu. W swych dziełach Bermudez nie dyskredytuje technologii, lecz piętnuje jej złe wykorzystanie.