dwa lata później podjął zaoczne studia teologiczne na Leningradzkiej Akademii Duchownej. Równocześnie objął obowiązki proboszcza cerkwi w Dobruszu (obwód homelski). W 1954 na własną prośbę przeszedł do służby w eparchii briańskiej jako proboszcz parafii św. św. Piotra i Pawła w Klincach. 1 stycznia 1959 patriarcha moskiewski i całej Rusi Aleksy I wyznaczył go na przełożonego monasteru św. Teodozjusza w Bałcie, nadając mu pięć dni później godność archimandryty. Od marca 1959 był ponadto dziekanem dekanatu bałckiego. Od 1961 był proboszczem cerkwi św. Dymitra w Odessie i dziekanem cerkwi w dekanacie odeskim.
9 listopada 1963 w Ławrze Troicko-Siergijewskiej miała miejsce jego chirotonia na biskupa mukaczewskiego i użhorodzkiego. Po dwóch latach został przeniesiony do eparchii kijowskiej w charakterze jej wikariusza z tytułem biskupa perejasławsko-chmielnickiego. 25 maja 1965 objął katedrę kirowohradzką. W 1974 otrzymał godność arcybiskupią. W swojej działalności był wymagający wobec duchowieństwa, zwalczając przede wszystkim zwyczaje liturgiczne wywodzące się ze zlikwidowanej na terenie ZSRR Cerkwi greckokatolickiej. Od kandydatów do przyjęcia święceń diakońskich i kapłańskich wymagał ukończenia seminarium duchownego. W 1976 obwodowy pełnomocnik Rady ds.