Prezydium Krajowej Rady Narodowej uchwałą z dnia 11 października 1946 nadało mu Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski „za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą oraz za gorliwą pracę i sumienne wypełnianie obowiązków służbowych”.. Aresztowany wraz z innymi pracownikami Oddziału II (Wacław Komar, Stanisław Flato, Stanisław Bielski) w ramach sprawy Tatara, Utnika i Nowickiego w marcu 1952, był przetrzymywany w śledztwie i torturowany. Zwolniony 6 grudnia 1954, rehabilitowany i ponownie przyjęty do Wojska. Po 1956 pracował jako wicedyrektor Instytutu Lotnictwa. Od 1958 aż do przejścia na emeryturę jako kierownik działu międzynarodowego miesięcznika KC PZPR „Nowe Drogi”. W okresie „Solidarności” (1980–1981) aktywnie uczestniczył w organizowaniu się rewizjonistycznych środowisk PZPR. Na emeryturze zajmował się tłumaczeniem literatury społeczno-politycznej, historycznej i ekonomicznejWitold Leder, Wspomnienia i refleksje w walce o lepszy świat, [w:] Stefan i Witold Lederowie, Czerwona nić: ze wspomnień i prac rodziny Lederów, Warszawa: Wydawnictwo Iskry 2005, s. 218–280..
Pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A2-8-6)Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze..