Czasem przyrównują swoje czuwanie do pogrzebu Chrystusa i oczekiwania na zmartwychwstanie. Pusta noc stanowi też możliwość pożegnania się ze zmarłym szczególnie dla tych, których zabraknie na pogrzebie. Według wierzeń ludowych do pogrzebu zmarły stale przebywa w okolicy swojego domostwa. Można więc wówczas najwięcej dla niego zrobić, najwięcej też wymodlić. Zmarły niewłaściwie pożegnany może powracać do rodziny i znajomych, ukazywać się im pod postacią istoty zwanej wieszczi albo òpi. Modlitwa za zmarłego zabezpiecza spokój żywych.
Przypisy
Bibliografia Jażdżewski L., Historia wsi Korne, Pelplin 2005. Kukier R., Kaszubi bytowscy. Zarys monografii etnograficznej, Gdynia 1968. Kupisiński Z., Śmierć jako wydarzenie eschatyczne. Zwyczaje, obrzędy i wierzenia pogrzebowe oraz zaduszkowe mieszkańców regionu opoczyńskiego i radomskiego, Lublin 2007. Lorentz F., Fischer A., Lehr-Spławiński T., Kaszubi. Kultura ludowa i język, Toruń 1934. Nola A. M. di, Tryumf śmierci. Antropologia żałoby, Kraków 1995. Ogrodowska B., Zwyczaje, obrzędy i tradycje w Polsce. Mały Słownik, Warszawa 2000. Perszon J., Na brzegu życia i śmierci. Zwyczaje, obrzędy oraz wierzenia pogrzebowe i zaduszkowe na Kaszubach, Lublin 1999. Pustô noc : śpiewnik oprac. J.