W końcu 1920 r. w Wojsku Polskim było 27 pułków ułanów i 3 pułki szwoleżerów. Oddziały te należały do 10 samodzielnych brygad kawalerii. Po reorganizacji, w 1924 r. kawaleria w trybie pokojowym liczyła 40 pułków (w tym 27 pułków ułanów, 3 pułki szwoleżerów i 10 pułków strzelców konnych). W 1924 r. powołano Korpus Ochrony Pogranicza, w skład którego wchodziły szwadrony kawalerii.
Organizacja kawalerii W latach 1921–1926 thumb|300px|Kawalerzysta z okresu wojen o granice 1919–1921 Pomnik Czynu Zbrojnego Polonii Amerykańskiej w Warszawie thumb|300px|Defilada kawalerii polskiej w Warszawie w sierpniu 1939 roku, tuż przed II wojną światową 4 dywizje kawalerii (po trzy brygady dwupułkowe) 5 samodzielnych brygad kawalerii (po trzy pułki w każdej) brygada kawalerii – w organizacji (jeden pułk).
W kwietniu 1924 r. na wniosek generalnego inspektora jazdy gen. Tadeusza Rozwadowskiego dokonano reorganizacji polskiej jazdy, jednocześnie wprowadzono termin kawaleria. Utworzono 4 dywizje kawalerii złożone z 3 dwupułkowych brygad. Pozostałe pułki weszły w skład samodzielnych brygad kawalerii, 4 trzypułkowych i czteropułkowej. Nowa organizacja kawalerii miała na celu utworzenie wojsk szybkich o znaczeniu operacyjnym.