W 409 roku Alaryk przekroczył Alpy i ruszył w głąb Italii. Cesarz Honoriusz schronił się w Rawennie, a senat nie widząc możliwości obrony usiłował z Alarykiem rokować. Wódz Wizygotów pragnął zająć w Rzymie takie miejsce, jakie miał zmarły Stylichon, próbował nawet kreować zależnego od siebie antycesarza Pryskusa Attalusa. Ponieważ rokowania nie przyniosły zadowalających wyników, zdecydował się zaatakować miasto Rzym. Krótkie oblężenie zakończyło się zdobyciem miasta wskutek zdrady i 24 sierpnia 410 roku barbarzyńcy wkroczyli do miasta, które przez trzy dni było zdane na pastwę wizygockich wojowników. Wieść o upadku miasta wstrząsnęła mieszkańcami Imperium, ale nie rozwiązała problemów Alaryka, z którym nadal prowadził wojnę cesarz Honoriusz. W końcu Alaryk zdecydował się ruszyć na południe, chcąc drogą morską dotrzeć do Afryki, jednak burza w Cieśninie Mesyńskiej pokrzyżowała te plany, niszcząc przygotowaną do wyprawy flotę. Sam Alaryk zmarł na zarazę w grudniu 410 roku, podczas drogi powrotnej na północ.