W 1990 zaangażował się w działalność Chorwackiej Wspólnoty Demokratycznej (HDZ). Stał się jednym z liderów tej formacji, a w 1993 jej wiceprzewodniczącym. W 1991 premier Franjo Gregurić powierzył mu urząd wicepremiera. Sprawował go nieprzerwanie do 2000, także w trzech kolejnych rządach, na czele których stali Hrvoje Šarinić, Nikica Valentić i Zlatko Mateša. W dwóch ostatnich gabinetach (od 1993) zajmował jednocześnie stanowisko ministra spraw zagranicznych. Brał aktywny udział w negocjacjach pokojowych na Bałkanach, które zakończyło podpisanie Układu w Dayton. Rok wcześniej sygnował porozumienie waszyngtońskie, prowadzące do zawieszenia broni w trakcie wojny w Bośni i Hercegowinie. Również w okresie jego urzędowania Chorwacja przystąpiła także do Rady Europy.
W 2000 wystartował jako reprezentant HDZ w wyborach prezydenckich. Zajął w nich z wynikiem 22,5% głosów trzecie miejsce, co zostało odebrane jako porażka obozu rządzącego. Odszedł wkrótce z rządu, przechodząc do pracy w parlamencie IV kadencji (2000–2003). Również w 2000 opuścił HDZ i z grupą zwolenników utworzył Centrum Demokratyczne. Przed wyborami parlamentarnymi w 2003 zawiązał koalicję DC z Chorwacką Partią Socjalliberalną, która zdobyła trzy mandaty w Zgromadzeniu Chorwackim.