Drugi kandydat w tych wyborach, Zianon Pazniak, oskarżył go o przekupienie dziennikarzy w celu poparcia Czyhira.
Alaksandr Tamkowicz zmarł 4 marca 2022 roku w Szpitalu Nr 3 w Mińsku, po długiej chorobie nowotworowej.
Twórczość Alaksandr Tamkowicz był autorem książek o tematyce politycznej i społecznej:
Żenszcziny (2006) – o białoruskich kobietach; Asoby (Petersburg, 2008) – zbiór biografii; Budzicieli (2008) – zbiór biografii; Interwju, jakich nie było (Petersburg, 2009) – zbiór wywiadów; Losy (2010) – zbiór biografii; Z czaho paczynajecca swaboda (Mińsk, 2010) – zbiór artykułów o działaczach białoruskiej opozycji; Biez palityki (Mińsk, 2011) – o życiu prywatnym wybranych działaczy białoruskiej opozycji; Suprać płyni (Mińsk, 2011) – o reakcjach społecznych na Białorusi na represje po wyborach prezydenckich w 2010 roku; Prieodolenije (2012) – o ludziach, którzy przezwyciężyli poważne trudności życiowe; Arytmija, albo Kod supraciwu (Smoleńsk, 2012) – zbiór szkiców biograficznych o białoruskich działaczach społecznych.
Narodowość i język Alaksandr Tamkowicz w jednej z książek określił swoją narodowość następująco: