Przyjęto zasadę nadrzędności organu przedstawicielskiego – Sejmu Ustawodawczego (o kadencji pięcioletniej), do którego kompetencji należało: uchwalenie nowej konstytucji ustawodawstwo kontrola nad działalnością Rady Ministrów ustalanie zasadniczego kierunku polityki państwa.
Prezydent Rzeczypospolitej – wybierany na lat 7 bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej 2/3 ustawowej liczby posłów – sprawował swój urząd na zasadach określonych w art. 40-44, 45 ust. 1, 46-54 Konstytucji marcowej; akt z 1947 roku stanowił dodatkowo, że głowa państwa jest przewodniczącym Rady Gabinetowej (tj. Rady Ministrów zwołanej przez Prezesa Rady Ministrów „dla rozpatrywania sprawy wyjątkowej na życzenie Prezydenta Rzeczypospolitej”) oraz przewodniczącym Rady Państwa.
Nowością była Rada Państwa. Nawiązywała ona do instytucji i doświadczeń Prezydium Krajowej Rady Narodowej, wzorowana na formach przyjętych w ZSRR. Była ona powoływana przez Sejm Ustawodawczy; nie określono natomiast warunków wybieralności i odpowiedzialności jej członków, a nawet czasu trwania jej kadencji.