Dokładność pomiarów olfaktometrycznych – precyzja i poprawność pomiarów stężenia zapachowego, kontrolowana w ramach regularnych ocen wewnątrzlaboratoryjnych i okresowych testów międzylaboratoryjnych.
W Europie olfaktometryczne pomiary stężenia odorantów w próbkach gazów emitowanych do atmosfery są wykonywane metodą olfaktometrii dynamicznej, zgodnie z normą PN-EN 13725 (dosłowne tłumaczenie EN 13725:2003). Parametry poprawności i precyzji wyznacza się z użyciem materiału odniesienia (n-butanolu), dla którego ustalono „przyjętą wartość odniesienia” (EROMSkrót EROM oznacza European Reference Odour Mass: 1 EROM ≡ 123 μg n-butanolu ≡ 1 ouE mieszaniny odorantówZgodnie z PN-EN 13725 „czujnikiem” olfaktometru jest zespół oceniających, których indywidualny próg wyczuwalności zapachu mieści się w zakresie 62–246 μg n-butanolu/m³.). Wyznaczone parametry porównuje się ze wskazanymi w normie kryteriami jakości, które zostały zwalidowane podczas Międzylaboratoryjnego Porównania Olfaktometrycznego (ang. Interlaboratory Comparison for Olfactometry), ICO w roku 1996.