Tylko nielicznym udało się przetrwać tę masakrę.

Wydarzenia po zbrodni Będący świadkami mordu kolejarze zawiadomili telegraficznie naczelnika stacji w Bełżcu o tym wydarzeniu. Do tej informacji dotarła placówka AK w Bełżcu. Na miejsce tragedii udali się członkowie konspiracyjnej Armii Krajowej z porucznikiem Tadeuszem Żelechowskim, „cichociemnym”, ps. „Ring” na czele, i na jego polecenie, wykonali bogatą dokumentację fotograficzną z miejsca zdarzeniaStanisław Jastrzębski, Ludobójstwo..., op. cit., s. 179., przekazaną następnie do Londynu poprzez dowództwo Okręgu AK, która we współczesnych publikacjach często służy do ilustrowania zbrodni UPAGrzegorz Motyka, Od rzezi wołyńskiej do akcji „Wisła”, Kraków 2011, , s. 239.. Jeszcze przed przybyciem Gestapo, wydobyli oni spod ciał zamordowanych, ranną Annę Wudkiewicz, łączniczkę AK. Mieszkańcy Bełżca i kolejarze, którzy dotarli na miejsce tragedii, zorganizowali przewiezienie ciał ofiar drezynami do Bełżca, w pobliżu kościoła parafialnego w Bełżcu, gdzie były identyfikowane przez bliskich. 17 ofiar pochowano na cmentarzu w Tomaszowie Lubelskim, 23 osoby spoczęły na cmentarzu w Bełżcu. Zbrodnia odbiła się szerokim echemTomasz Bereza, Zbrodnie UPA na ludności cywilnej w Polsce południowo-wschodniej (1944–1947), [w:] Marek Białokur, Mariusz Patelski (red.), Podzielone narody.