thumb|Kapela przygrywa do tańca Tańce kaszubskie – tańce rozpowszechnione na obszarze występowania grupy etnicznej Kaszubów. Ilustrują pracę, obyczaj, zabawę. Stąd też pochodzą ich nazwy:
Ważniejsze tańce (na podstawie materiałów źródłowych)
„Szewc” – podstawą układów tanecznych jest naśladowanie pracy szewca takiej jak szycie i wbijanie ćwieków; tańczony w parach. „Kùflôrz” – wyraża radość rybaków z pomyślnego połowu; wykonują go tylko mężczyźni z kuflem piwa w ręku i w „korkach”. „Cepôrz” – w tańcu inscenizuje się, pokazuje i chwali pracę „cepôrza”, czyli „drenowanie” cepami; również kobiety odgrywają tu dużą rolę, bo zbierają i wiążą słomę. „Marëszka” – wywodzi się od tańców żeglarzy; wzorowany na tańcach skandynawskich; tańczy się go w kręgu parami. „Dzëk” – taniec, którego rybacy nauczyli się od korsarzy; jest dziki i gwałtowny; tańczą go tylko mężczyźni. „Wôłtôk” – taniec morski ; rękami podkreśla się ruch fal morskich oraz ciałem obrazuje się wiry wód. „Nasza nënka” – zabawa taneczna, kiedyś obyczajowo-weselna; inscenizuje tzw. przekomarzanie się w „transakcjach” małżeńskich. „Òwcôrz” – taniec wywodzący się z obrzędów “powitania wiosny”, kiedy wypędzano owce w „karnach” (stadach) na “wiłodzi” (odłogi, pastwiska) po tzw.