Po wyzwoleniu był kolejno komendantem wojewódzkim MO w Lublinie (do lutego 1945), w Łodzi (do 1946) i Gdańsku (do 1948). Jednocześnie wchodził w skład egzekutywy Komitetów Wojewódzkich PPR w tych miastach. W 1948 został komendantem MO m.st. Warszawy. Był również członkiem egzekutywy Komitetu Warszawskiego PZPR. Jako delegat z Łodzi uczestniczył w I Zjeździe PPR 6–13 grudnia 1945. Od 1951 pracował w Komendzie Głównej MO jako inspektor główny ORMO. Wchodził też w skład KZ i egzekutywy POP przy KG MO. W 1961 przeszedł na rentę dla zasłużonych.
Zmarł w Warszawie. Spoczywa razem z żoną na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A2-tuje-3).
Życie prywatne Po wojnie poślubił Leonardę Genowefę z domu Stefańską (ur. 16 kwietnia 1922, zm. 3 stycznia 2014), byłą sanitariuszkę GL i AL ps. Heniek. Walczyła razem z nim w 1 Brygadzie AL im. Ziemi Lubelskiej, na Porytowym Wzgórzu została ranna w kolanoSt. Supruniuk, Z Polesia do Warszawy, s. 119.. Mieli dwóch synów.