W środowisku krytyczno-literackim duże znaczenie przypisuje się totalitarnemu światu powieści, w którym wychowuje się główna bohaterka, brakuje jednak recepcji książki w środowisku akademickim. Jarosław Czechowicz wskazuje na to, że tragiczna rzeczywistość tego świata jest nierozerwalnie związana z konstruowaniem sensu słów przez dziecko, przez co: „(…) proza Erpenbeck niesie w sobie wysublimowaną delikatność opowiadania o sprawach brutalnych i bolesnych”. Dla Tomasza Charnasa „powściągliwość” słów, z którą musi zmierzyć się czytelnik, oraz „zdolność do poetyckiego wręcz zagęszczania narracji” wytwarzają w Słowniku „ogromne napięcie”.
W środowisku internetowym, nieprofesjonalnym powieść określa się jako „wstrząsającą”, przesyconą złem „groźnego ustroju totalitarnego”, ingerującego w „bezpieczny, dziecięcy świat". „Poszarpana narracja” wymaga od czytelnika „wykazania się pewną błyskotliwością”, a proza „chociaż pozornie zinfantylizowana, jest tak naprawdę bardzo wnikliwą refleksją o dojrzewaniu".