thumb|left|Donald B. MacMillan na pokładzie szkunera „Bowdoin” ok. 1922 Ostatni rok I wojny światowej spędził w amerykańskiej marynarce, po czym ponownie wyruszył do Arktyki. W 1921 r. na szkunerze „Bowdoin” (nazwanym tak na cześć uczelni MacMillana) wypłynął w kierunku Ziemi Baffina. Ekspedycja, która zimowała w Arktyce, stała się słynna dzięki temu, że jako pierwsza użyła krótkofalowej amatorskiej radiostacji o znaku wywoławczym WNP („Wireless North Pole”) do utrzymania stałej łączności ze światem. Jesienią 1926 r. wyruszył ponownie z grupą kilku naukowców badać florę i faunę Grenlandii i Półwyspu Labradorskiego. Podczas tej ekspedycji odnalazł na Sculpin Island, dwadzieścia mil od osady Nain na Labradorze, ślady osadnictwa normańskiego sprzed blisko tysiąca lat.
Podczas II wojny światowej pracował w amerykańskiej służbie hydrograficznej. Po wojnie kontynuował swe wyprawy arktyczne, dzieląc czas między badania obszarów polarnych i wspieranie założonej przez siebie w 1929 r. MacMillan-Moravian School. Ostatnią wyprawę odbył w 1957 r., mając 82 lata.
Został pochowany w rodzinnym Provincetown.
Bibliografia
Kategoria:Amerykańscy admirałowie Kategoria:Amerykańscy podróżnicy i odkrywcy Kategoria:Podróżnicy i odkrywcy XX wieku Kategoria:Urodzeni w 1874 Kategoria:Zmarli w 1970