Wyróżniającą cechą w pracach mistrza jest, w rzeźbie figuralnej zachowującej poprawne proporcje anatomii ludzkiej, tendencja do zachowania zwartości bryły. Ruch jest ograniczony do kilku małych gestów, przechylenia głowy lub gestu rozpostartych i wskazujących rąk. Wykonane figury miały dawać dwuwymiarowy efekt i przystosowane były do oglądania frontalnego. Taki sposób przedstawiania postaci widoczny jest impresyjnych kompozycjach płaskorzeźbionych scen z kazalnicy katedralnej. Urbański w szczególności skupiał się na detalach: w przedstawieniu szat, bujnych pukli włosów, w licznych ozdobach w formie zwojów liści akantu.
Potwierdzone prace Urbańskiego 1719–1723 – wystrój rzeźbiarski ambony we wrocławskiej katedrze, a także dla tej samej świątyni konfesjonały i antepedia bocznych ołtarzy; 1723–1724 – alabastrowe reliefy epitafiów biskupów wrocławskich Gotfryda i Nankera w katedrze, projekt autorstwa Krztsztofa Tauscha; 1722–1725 – dekoracje prospektu organowego w kościele św. Marii i Magdaleny, głównie dwie hermy przedstawiające Dawida i Assafa zachowane do 1945 roku we wrocławskim Muzeum Starożytności; 1723– pomnik św. Jana Nepomucena przed kościołem św. Macieja; 1724–1727 – rzeźba św.