Planował wprowadzenie przymusowej służby pracy, do której musieliby należeć wszyscy młodzi Niemcy, od dzieci arystokratów po dzieci chłopów i robotników. Wspólna praca fizyczna miała być przyczynkiem do zacieśnienia więzi między obywatelami z różnych warstw społecznych. Służba pracy miała trwać dwa lata i miała być wykonywana w środowisku wiejskim aby umacniać w młodych Niemcach przywiązanie do ziemi ojczystej. Po tej służbie młodzież miała odbywać obowiązkową służbę wojskową.
Kiedy w 1933 naziści przejęli władzę w Niemczech, Hierl był już wysokim rangą członkiem NSDAP i nadal kierował swoją organizacją, którą zwano NSAD (Nationalsozialistischer Arbeitsdienst). Później na polecenie Adolfa Hitlera został mianowany sekretarzem ds. pracy w Ministerstwie Pracy, a NSAD zmieniono na Reichsarbeitsdienst. Hierl przyjął tytuł Reichsarbeitsführera i pozostał jej przywódcą do końca wojny.
24 lutego 1945 roku otrzymał najwyższe odznaczenie w partii nazistowskiej – Order Niemiecki.
Po II wojnie światowej znaleziono dowody świadczące o popełnionych przestępstwach, za co spędził pięć lat w obozie pracy.