Jan Wujda (ur. 4 maja 1915 w Bobulińcach, zm. 2 sierpnia 1973 w Szczecinku) – polski ksiądz rzymskokatolicki, kanonik, kapłan diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, rektor i dyrektor Niższego Seminarium Duchownego w Gorzowie Wielkopolskim, duszpasterz-pionier na Ziemiach Odzyskanych.

Życiorys Dzieciństwo i młodość Urodził się 4 maja 1915 w Bobulińcach jako syn Karola i Tacjanny z domu Kubasiewicz. Ojciec zginął podczas I wojny światowej, matka zmarła w 1920. Sierotą zaopiekował się wuj – Feliks Kubasiewicz. Szkołę podstawową ukończył w rodzinnej miejscowości. Dzięki proboszczowi Józefowi Wołczańskiemu został przyjęty do Państwowego Gimnazjum w Buczaczu, które ukończył w 1935 zdając egzamin dojrzałości. W tym samym roku został przyjęty do lwowskiego Seminarium Duchownego.

Posługa duszpasterska w rodzinnej diecezji Biskup Eugeniusz Baziak 20 września 1939 udzielił mu święceń kapłańskich. Do marca 1940 kontynuował studia teologiczne. Od kwietnia 1940 pełnił funkcję wikariusza w parafii Kozowa do 5 sierpnia 1945.