Paul Matting (ur. 2 października 1859 w Kunowicach, zm. 22 września 1935 w Polanicy-Zdroju) – nadburmistrz Wrocławia w latach 1912–1918.

Kariera samorządowa Urodził się w rodzinie Hermana Mattinga, radcy ekonomicznego i dzierżawcy w Kunowicach koło Słubic (wówczas Frankfurt nad Odrą) i Augusty Krüger. Ożenił się z Australijką Bessie White. Po studiach prawniczych w Berlinie pracował w samorządzie gdańskim, był potem skarbnikiem miejskim w Szczecinie, a od 1895 II burmistrzem Charlottenburga. Wybrany nadburmistrzem Wrocławia po ustąpieniu Georga Bendera. Z racji urzędu był także członkiem pruskiej Izby Panów.

Nadburmistrz Wrocławia Hala Stulecia Choć sam Matting nie był inicjatorem budowy Hali (a nadburmistrzem został pół roku przed jej zakończeniem), to jednak jego największym sukcesem był udział w odsłonięciu Hali Stulecia 20 maja 1913. Wygłosił wtedy patriotyczne przemówienie, w którym nazwał ją „pomnikiem wyzwolenia ojczyzny i przestrogą dla przyszłych pokoleń”. Przemówienia Mattinga wysłuchało ponad pięć tysięcy gości, którzy po raz pierwszy przekonali się o doskonałej akustyce obiektu.