do początków XX stulecia owocujące powstaniem specyficznego naukowego języka, przeznaczonego dla specjalistów.
Cztery cechy ruchu analitycznego to: uznanie aktywnej roli języka w zdobywaniu wiedzy o świecie; drobiazgowe podejście do problemów filozoficznych; nastawienie kognitywne; intersubiektywne traktowanie procesu analizy.
Każdą z tych cech, wziętą oddzielnie, odnaleźć można w innych filozofiach, lecz pojawiają się one jednocześnie tylko w ramach filozofii analitycznej.
Ogólna charakterystyka Najogólniej rzecz biorąc, wszyscy filozofowie analityczni zgodni są w jednej kwestii – pojmowaniu analizy jako pewnego rodzaju przekładu jednych wyrażeń na drugie, lub, nieco inaczej to wyrażając, rozkładu wyrażenia złożonego na wyrażenia prostsze, wraz ze wskazaniem wzajemnych, między nimi, związków. Chodzi tu głównie o wyrażenia, które filozofom sprawiają wiele kłopotów, np. „idea”, „byt”, „prawda”.