Czujny barnabicki kardynał Giuseppe Granniello, bliski współpracownik papieża Leona XIII, uzyskał decyzję o przyznaniu tytułu błogosławionego na skutek poprzednich 95 lat kultu ludowego (1539–1634). Ostatecznie trzy cuda zostały uznane w lutym 1897 r. i w konsekwencji doprowadziły do kanonizacji Antoniego Marii Zaccarii w dniu 27 maja 1897 r. (Giovanni M. Scalese, CRSP, Antoni M. Bianco CRSP, M.A., Gabriel M. Patil CRSP, S.T.L., S.S.L., M.A.)
Został kanonizowany przez Leona XIII w 1897 r.
Atrybuty W ikonografii św. Antoni Maria Zaccaria przedstawiany jest m.in. u boku św. Pawła Apostoła, do którego miał szczególne nabożeństwo. Czasami z monstrancją w ręku lub trzymający krzyż – jako czciciel Męki Pańskiej. Jego atrybuty to hostia, kielich i lilia.
Bibliografia Angelo Montonati, Rozpalił płomień wiary. Święty Antoni Maria Zaccaria (1502-1539), przeł. Krzysztof Stopa, Wydawnictwo Salwator, Kraków 2009, ISBN 978-83-7580-089-0. Andrea M. Erba Antonio M. Gentili, Reformator, Święty Antoni Maria Zaccaria (1502-1539), przeł. Krzysztof Stopa, Wydawnictwo Salwator, Kraków 2009, ISBN 978-83-7580-071-5. Zapytaj własne serce. Myśli św. Antoniego Marii Zaccarii. Opracował Antonio Gentili. Oficyna Wydawnicza-Poligraficzna ADAM, Warszawa 2022, ISBN 978-83-964848-0-2. Nowenna do Świętego Antoniego Marii Zaccarii.