Fedor von Bock (ur. 3 grudnia 1880 w Küstrin, zm. 4 maja 1945 w Oldenburgu) – niemiecki wojskowy, feldmarszałek, dowódca grup armii „Północ”, „B”, „Środek” i „Południe”, kluczowa postać inwazji na Polskę, Holandię, Francję i Związek Radziecki, odsunięty po klęsce pod Moskwą, której planu zdobycia był autorem. Uczestnik I i II wojny światowej.

Do wybuchu II wojny światowej Urodził się 3 grudnia 1880 w Kostrzynie nad Odrą (), jako syn generała majora Moritza Bocka i Olgi, siostry Ericha von Falkenhayna.

W 1889 roku dołączył jako kadet do Akademii Wojskowej w Berlinie. W 1898 Fedor von Bock jako porucznik został przydzielony do V pułku. W 1905 został mianowany adiutantem, zaś w dwa lata później adiutantem pułkowym. W 1910 został skierowany na dwuletni kurs do Sztabu Generalnego.

W czasie I wojny światowej von Bock pracował w Sztabie Generalnym. W 1916 awansował na stopień majora. W kwietniu 1918 został odznaczony orderem Pour le Mérite. Po zakończeniu wojny w 1919 Fedor von Bock pozostał w Reichswehrze. Tam też 1 lutego 1929 został promowany do stopnia Generalmajor, zaś 1 lutego 1931 do stopnia Generalleutnant.

W okresie międzywojennym brał aktywny udział w organizowaniu niemieckich sił zbrojnychBogusław Wołoszański, Tajna wojna Hitlera, wyd. 1997, s.