Kazimierz Kaczmarczyk (ur. 3 lutego 1878 w Starym Wiśniczu, zm. 6 kwietnia 1966 w Poznaniu) – polski historyk, archiwista, wydawca źródeł, profesor Uniwersytetu Poznańskiego, członek PAU.
Życiorys Był synem Jakuba (chłopa małorolnego) i Marianny z Liszków. Pierwsze nauki pobierał w latach 1885–1889 w szkole ludowej w Starym Wiśniczu. Następnie do 1891 uczęszczał do szkoły elementarnej w Wiśniczu Nowym. Uczył się w gimnazjum w Bochni (1891–1896). W czasie nauki gimnazjalnej należał do organizacji patriotycznej „Przebudzenie” w Bochni. Po relegowaniu za czytanie niegalnego czaspisma, w 1896 przeniósł się do gimnazjum w podkrakowskim Podgórzu. Po ukończeniu szkoły i zdaniu w 1899 matury został powołany do armii austro-węgierskiej jako tzw. jednoroczny ochotnik. Od 1 października 1899 do 30 września 1900 służył w 4 Dolnoaustriackim Pułku Piechoty Wielkiego Mistrza Zakonu Krzyżackiego. W latach 1900–1904 studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1906 został członkiem Towarzystwa Historycznego we Lwowie. W 1909 obronił (przygotowaną pod kierunkiem Stanisława Krzyżanowskiego) pracę doktorską pt.