Longaros (III w. p.n.e.) – król iliryjskich Dardanów ok. 230 p.n.e.
Wzmiankowany w r. 230 p.n.e., kiedy to prowadził wojnę z Demetriuszem II, królem Macedonii. Longaros rozgromił wroga w wielkiej bitwie, która została zanotowana w „Prologu do księgi XVIII” Pompejusza Trogusa. Razem z Dardanami dokonał ciężkich strat w armii macedońskiej oraz uprowadził mieszkańców oraz trzodę do swego kraju. Z tego zapewne powodu Demetriusz musiał się zwrócić o wsparcie do Agrona. Ten bowiem rządził Ardiajami, którzy byli w konflikcie z Dardanami. W r. 230 p.n.e. Teuta, wdowa po zmarłym niedawno Agronie, wysłała armię na południe, celem pustoszenia nadbrzeżnych równin Elidy i Messenii, a w czasie powrotu przybyli do portu koło Fojnike w Epirze. Zdobyli miasto dzięki pomocy ośmiuset osobowej załodze celtyckich najemników. Ilirowie po pokonaniu wojsk Epiru, spustoszyli północne rejony kraju wroga. Nagle Teuta nakazała powrót Ilirom, by użyć ich przeciw Dardanom.