9 lipca 1933, gdy obsługiwał odbywającą się w Zamościu okręgową konferencję KPP, został ponownie aresztowany i w grudniu skazany na 8 lat więzienia; wyszedł na mocy amnestii 22 lutego 1939.

Po zakończeniu działań wojennych, jesienią 1939 udał się do Jasła, następnie do Lwowa, a stamtąd do Moskwy, gdzie pracował w redakcji polskiej wydawnictw literatury obcej. Do wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w czerwcu 1941 był dyrektorem Muzeum Mickiewicza w Nowogródku. Latem 1941 wrócił do Krakowa, potem wyjechał znów do Warszawy, gdzie wraz z Franciszkiem Kusto współorganizował lewicową grupę konspiracyjną „Proletariusz” i brał udział w redagowaniu pisma tej organizacji pod tym samym tytułem. Na przełomie stycznia i lutego 1942 spotkał się w Milanówku w mieszkaniu Alfreda Fiderkiewicza z Marcelim Nowotką, od którego otrzymał pełnomocnictwo KC PPR i udał się do Krakowa z zadaniem utworzenia tam Obwodu PPR. Został sekretarzem Komitetu Obwodowego PPR w Krakowie. Funkcję tę pełnił krótko, gdyż wiosną 1942 odwołano go do Warszawy do pracy w redakcji „Trybuny Wolności” i „Trybuny Chłopskiej”. Na przełomie 1942/1943 jako przedstawiciel KC PPR wyjechał do Lwowa, gdzie uczestniczył w organizacji Lwowskiego Obwodu PPR i GL.