Tego rodzaju warunki nie zaspokajały potrzeb oświatowych społeczności polskiej zamieszkującej gubernię mińską. Oczekiwała ona bowiem nie tylko nauki języka ojczystego przez ich dzieci, ale także wychowania w polskim duchu patriotycznym. Powstawały zatem polskie tajne szkółki, nauczające języka, historii i kultury polskiej, a także umacniające polską świadomość narodową. Według raportów carskiej policji, działalność taka była w guberni mińskiej szeroko rozpowszechniona.
Działalność 4 marca 1906 roku wydany został ukaz ułatwiający zakładanie organizacji społecznych. W związku z tym, polscy działacze oświatowi w Nieświeżu powołali do życia Polskie Towarzystwo „Oświata” w Nieświeżu, które zostało oficjalnie zarejestrowane przez władze rosyjskie 21 grudnia 1906 roku. Jego zamiarem było otoczyć opieką tajne polskie szkółki na terenie powiatów: nowogródzkiego, słuckiego i częściowo mińskiego guberni mińskiej Imperium Rosyjskiego. W skład pierwszego zarządu organizacji weszli: prezes – ziemianin Józef Reytan; wiceprezes – główny zarządca Radziwiłłów Olgierd Świda; sekretarz – Bolesław Grabowski;