Elektroda pierwszego rodzaju – elektroda odwracalna (równowagowa) z jedną granicą faz, na której zachodzi szybka, odwracalna reakcja potencjałotwórcza – reakcja utleniania lub redukcji. Potencjał powstaje na granicy między metalem i elektrolitem, przy czym metal jest jednym z reagentów lub pełni tylko funkcję przenośnika elektronów między reagentami znajdującymi się w otoczeniu.
Przykłady elektrod I rodzaju thumb|200px|Schemat elektrody miedzianej Cu/Cu2+ thumb|200px|Elektroda wodorowa: 1 – blaszka Pt pokryta czernią platynową, 2 – pęcherzyki H2, 3 – elektrolit, 4 – zamknięcie hydrauliczne, 5 – zbiornik elektrolitu Elektrodami pierwszego rodzaju (I rodzaju) są najczęściej metale (np. drut, blaszka) zanurzone w roztworach, które zawierają ich jony, np.: elektroda miedziana: Cu|Cu2+, elektroda cynkowa: Zn|Zn2+, elektroda srebrowa: Ag|Ag+, elektrody amalgamatowe, np. kadmowa: Cd(Hg)|Cd2+.
Do tej grupy zalicza się również elektrody gazowe, np.: elektroda wodorowa: Pt|H2, H+, elektroda chlorowa: Pt|Cl2, Cl−
lub elektrody redoks (metal szlachetny znajduje się w roztworze, w którym zachodzi reakcja redoks), np.: elektroda chinhydronowa, elektroda Pt|Mn2+, MnO4−, elektroda Pt|Fe2+, Fe3+.